กติกา การเดินทาง

กติกา


วันนั้นผมเปิดเพลงคริสต์มาสในที่ทำงาน  เพื่อน ๆ  มองหน้าผมเหมือนเห็นคนบ้า

ใครคนหนึ่งถาม  “นี่มันเดือนอะไร”


“กรกฎาคม”


“แล้วมึงเปิดเพลงคริสต์มาสทำไม”


“ทำไมเปิดไม่ได้”


“ยังไม่ถึงคริส์มาส”


      เคยรู้สึกบ้างไหมว่า  โลกของเรามีกติกาในเรื่องต่าง ๆ  มากเกินไป?


กินขนมไหว้พระจันทร์เฉพาะในเทศกาลไหว้พระจันทร์


กินอาหารเจเฉพาะในเทศกาลกินเจ


ฟังเพลงคริสต์มาสเฉพาะช่วงคริสต์มาส


ฟังเพลงลอยกะทงเฉพาะนวันลอยกระทง


กินข้าวโพดคั่วในโรงหนัง


ไวน์ขาวคู่กับปลา  ไวน์แดงคู่กับเนื้อ
ฯลฯ

กติกาดังกล่าวนี้ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร  เมื่อเทียบกับกติกาที่ห้ามขับรถฝ่าไฟแดง
หรือเมาเหล้าห้ามขับ

แต่ทุกวันนี้มี  ‘กติกา’  ใหม่ ๆ เกิดขึ้นตลอดเวลา 
และมีแนวโน้มว่า  กติกาในโลกเริ่มจะคล้าย ๆ กันทั้งโลก


โทรศัพท์มือถือควรถ่ายภาพได้


ออกกำลังกายต้องใช้เครื่องมีอออกกำลังกายหรือไปเฮลธ์คลับ


ตั้งชื่อลูกต้องตรงตามกติกามงคล

อยู่บ้านไม่ถูกทิศ  ชีวิตจะฉิบหาย

ฯลฯ


‘กติกา’  ใหม่ ๆ เหล่านี้ล้วนวางบนรากฐานของการขู่คนเคลาให้กลัว  ผูกทับด้วยการค้า


ทว่าเมื่อพิจารณาจากประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ  จะพบว่าไม่เคยมีกติกาใดที่เป็นอมตะ  แม้แต่กฎหมาย


  เพราะอะไรก็ตามที่สร้างโดยคน  เป็นสิ่งที่ไม่ยั่งยืนที่สุด  ฉีกทิ้งได้ง่ายที่สุด



วันนั้นผมซื้อเค้กก้อนใหญ่ในโรงแรมแห่งหนึ่ง  เพื่อนที่ไปด้วยถามผม  “ซื้อให้ใคร?”


“ภรรยา”


“วันเกิดเค้าหรือ”


“เปล่า”


“แล้วเนื่องในโอกาสอะไร”


“ไม่มีโอกาสอะไร”


เขาหัวเราะ  เขาเป็นคนพร่ำบอกผมเองว่า  คนเราไม่ควรยึดติดอะไร...

 

หนังสือเสริมกำลังใจ  รอยเท้าเล็ก ๆ ของเราเอง

วินทร์  เลียววาริณ  13  ตุลาคม 2547

     Share

<< ผู้คนระหว่างทางคนระหว่างทาง >>

Posted on Sun 22 Jun 2008 15:18


 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh